W szkolnym zwierciadle 2
… czyli jaki jest związek pomiędzy jedzeniem a nauką.
Znane, stare powiedzenie mówi: „Jesteś tym, co jesz”. Jedzenie wpływa na to, jak się czujemy, jak pracujemy, a nawet na to, jak wyglądamy.
To, czym karmimy nasze dzieci ma bezpośredni związek z tym, jak one się rozwijają i jak radzą sobie z infekcjami, z nauką w szkole. Dieta naszych dzieci powinna więc być naturalna i zrównoważona, pozbawiona składników chemicznych, ale czy naprawdę taka jest? Czy naprawdę chcemy być tym, co jemy? Czy naprawdę wiemy, co jemy?
Nie jesteśmy dietetykami i nie mamy żadnych uprawnień, ani też moralnego prawa mówienia co jest dobre a co nie. Poza tym uważamy, że to, czy coś nam szkodzi czy nie, jest sprawą tak niezwykle indywidualną, że nawet na poziomie towarzyskiej rozmowy trudno o „receptę” dobrą dla wszystkich. Może poza drobnymi wyjątkami, jakimi są…. CUKIER, BARWNIKI, POLEPSZACZE, KONSERWANTY, czyli plaga współczesnego przemysłu spożywczego.
Pierwszym skojarzeniem negatywnym, jakie wywołuje w większości z nas słowo cukier jest prawdopodobnie – otyłość, próchnica, cukrzyca (a to czubek góry lodowej grożących nam problemów zdrowotnych). Jest też skojarzenie pozytywne – przyjemność, radość, relaks, nagroda. I właśnie w tym „pozytywnym” znaczeniu cukier jest niebezpieczny, a my nie kontrolujemy spożywanej ilości. Jeśli wczytamy się w treść etykiet na kupowanych produktach zobaczymy, jak często są one dosładzane. Trzeba pamiętać o tym, iż cukier jest pokarmem dla grzybów, które z kolei są odpowiedzialne za wiele alergii, niedobór witamin, wszelkiego rodzaju grzybice, astmę i wiele, wiele innych, w sposób mniej lub bardziej bezpośredni. Pamiętajmy również o tym, że cukier nie ma w sobie żadnych wartości odżywczych. Jego zadaniem jest jedynie dostarczenie organizmowi energii. Przecież nie bez powodu sportowcy jedzą duże ilości batonów.
Polepszacze smaku, barwniki, sztuczne konserwanty… spożywamy ich rocznie około 2 kg, a mają tylko: poprawić smak, nadać atrakcyjny kolor, przedłużyć okres przydatności… Wiele z tych substancji niekorzystnie działa na młody organizm. Bóle brzucha, alergie, zapalenia skóry, nadwrażliwość sensoryczna, wysoki poziom pobudzenia, cukrzyca, nadmierna otyłość to tylko niektóre ze skutków wszechobecnej w żywności chemii. Większość tych substancji dodawanych do codziennego pożywienia nie została przebadana pod kątem ich długotrwałego oddziaływania na nasze zdrowie. Poza tym część z nich staje się toksyczna dopiero po reakcji z inną. W związku z tym, czy warto jeść jogurt truskawkowy bez truskawek, za to z barwnikiem i aromatem o smaku truskawkowym (wcale nie pozyskanych z truskawek!), z syropem glukozowo-fruktozowym, chemiczną waniliną, skrobią i żelatyną?
Niekorzystne skutki uboczne spożywania cukru, barwników, polepszaczy smaku, konserwantów to także trudności z koncentracją, a nawet nadpobudliwość. Tylko czy nasze dzieci potrzebują ciągłego pobudzania? Czy dziecięca energia to za mało? I jak mają sobie radzić z nauką, jeśli ich organizmy są stale pobudzane kolejną porcją energii, której nie mogą spożytkować i zamiast składników odżywczych dostają „trucizny”. A przecież wciąż słyszą „skup się”, „skoncentruj się”, „uspokój się”.
Same jesteśmy mamami i wiemy, że dla naszych dzieci dobra żywność to produkty naturalne i jak najmniej przetworzone. Zachęcamy Państwa do sięgania właśnie po taką żywność, która zapewni dzieciom optymalne warunki do zdrowego rozwoju.
Zwróćmy uwagę na te małe literki i cyferki opisujące skład kupowanej przez nas żywności. Wyświadczymy tym ogromną przysługę naszym dzieciom dbając o ich zdrowie i ucząc mądrych wyborów.
Pedagodzy specjalni
Monika Czajka
Monika Różańska
Literatura:
J.Bator, Zamień chemię na jedzenie.
F. Binder, Cukier? Nie! Dziękuję.
E. Borek, Chemia na talerzu.
A. Janus, Nie daj się zjeść grzybom candida.
www.ulicaekologiczna.pl